Kiekeboe

Met de geboorte van Jesse is een einde gekomen aan mijn vorige weblog, getiteld: zwangere Anne. En omdat ik door de maanden heen zoveel leuke reacties gekregen heb op de diverse geschreven items, heb ik besloten het 'bloggen' voort te zetten. Ik schat zo in dat de frequentie van het plaatsen van items wat op een lager pitje komt te staan, maar ik zal jullie regelmatig op de hoogte houden van de bezigheden van onze lieve kleine Jesse en zijn moeder!

Aarzel niet om te reageren op een item! Als je toch regelmatig langssurft, is dat een kleine moeite en je doet er mij een groot plezier mee. (mits je natuurlijk een leuke reactie plaatst ;-)

Kijk ook op: draatjes.web-log.nl

Hoera: Senne is geboren!

Op zondag 15 februari, om 8.37 uur, is onze zoon en ons broertje geboren:

Senne Cornelis Manuel

Al enige jaren houd ik een weblog bij, daar ben ik mee begonnen tijdens mijn eerste zwangerschap. Toen Jesse geboren werd, kwam er een einde aan de weblog 'zwangerschapsperikelen' en schreef ik verder op deze weblog: 'Kiekeboe: een kijkje in het leven van (de mama van) Jesse'. Maar nu ons gezin uitgebreid is met een tweede klein maar fijn 'draatje', kon een nieuwe weblog niet uitblijven natuurlijk.

Dus...
Wil je meer zien en lezen van Senne, zijn grote broer Jesse en ons als ouders, klik dan HIER

www.draatjes.web-log.nl 

Valentijnsdag

Een dag om je geliefde(n) eens extra in het zonnetje te zetten. Zo vond ook ik. Maar daar was natuurlijk ook Jesse, die graag een handje meehielp. Dus verwoordde deze mama haar liefde voor haar 'Valentijn' in een gezellige activiteit met haar zoon welke als resultaat natuurlijk iets eetbaars bracht. Want de liefde van de man, mijn man, gaat altijd nog door de maag! ;-)

   

Hoera: hij is er!

Na verwachtingsvolle maanden waarin we toch ook de nodige tegenslagen te verduren kregen, is het dan na een pittige bevalling, eindelijk zover. Zeer verheugd kunnen wij u zijn komst mededelen:

Onze nieuwe auto is gearriveerd!!

En u realiseert zich niet half hoe blij ik daarmee ben. Misschien herinnert u zich nog mijn afscheidsrede van onze eerste gezinsauto uit juni vorig jaar. Tja en daar viel tussen de regels door de liefde voor een bepaald type merk al te lezen. Dus zal het u niet verbazen dat wij op dit moment de trotse eigenaars zijn van zo'n nieuwe bolide! Geen oude dame dit keer, maar een wat pittiger model. Betrouwbaar (althans: daar gaan we van uit), degelijk, veilig, veel ruimte (!!), stil, kortom: een genot om in te rijden...

"Jezus-boekjes" lezen

Jesse vindt het steeds leuker om voorgelezen te worden. En dus is Jesse lid van de bibliotheek geworden. Dankbaar halen we daar boekjes van Bobbie, van Kikker of van Dikkie Dik. Allemaal leuk. Thuis heeft Jesse is de loop van zijn leventje ook heel wat 'Jezus-boekjes' gekregen - zoals hij ze noemt. En die zijn ook leuk, alleen soms nog wel wat lastig te interpreteren voor een peuter van 2 jaar. Neem als voorbeeld het verhaal van Daniël in de leeuwenkuil. Een schitterende illustratie laat een mannetje zien omringt door enkele pluizige, glimlachende katachtigen. Niet geheel in overeenstemming met de werkelijkheid, vrees ik, maar uiteraard vertellen we erbij dat de leeuwen Daniël niet opaten, maar hem wel 'aardig vonden'. Of het verhaal van de opstanding van Jezus: bij Jesse maakt nog de meeste indruk dat er, bij het wegrollen van de steen van het graf, naast Jezus zelf, ineens een poes achter vandaan komt! Noach is natuurlijk favoriet, met alle beesten, het verloren schaapje van de herder lukt ook nog wel en ook bij het verhaal van barmhartige Samaritaan kan ik wel iets verzinnen: de illustratie laat een mannetje zien met een flink blauw oog en gescheurde kleren, dus verkondigen wij dat die meneer heel hard geslagen is en dat slaan niet mag natuurlijk. Vervolgens helpt een andere meneer hem en krijgt ie verband om (inmiddels iets heel herkenbaars, evenals pijn), lekker eten en nieuwe kleren.
Sinds drie dagen wagen we ons ook aan het verhaal van Jona. Het boekje hiervan laat namelijk enkele tekeningen zien waar we wel mee uit de voeten kunnen. Zo is Jona afgebeeld als een klein, boos jongetje en ziet de walvis er niet onaardig uit. Ik doe u even verslag van enkele aspecten in het verhaal zoals Jesse het te horen krijgt:

Er was eens een jongetje en die heette Jona. Jona was boos. Jona zei "Nee, nee, nee (heel herkenbaar voor Jesse ;-), ik ga niet luisteren naar de Here God". Jona ging weglopen (net als poes - maar dat terzijde). Vervolgens zie je ook een jongetje met een plunjezak stampvoetend weglopen. Volgende bladzijden: Jona gaat aan boord van een schip en het gaat stormen. De boot gaat 'wiebelen'. (dat staat er echt en Jesse vindt dat een zeer leuk woord). Jona valt in het water en wordt opgegeten door een 'grote vis'. Je ziet nog net twee voetjes. Nu komt het leukste stukje: vervolgens zwemt de vis naar het strand en daar komt ie een grote meeuw tegen volgens de illustratie. De meeuw vraagt (maar dat heb ik zelf verzonnen ;-): "wat heb je opgegeten vis?" en de vis antwoordt "ik heb Jona opgegeten".  "Was het lekker?", vraagt de meeuw. "Nee..", zegt de vis heel sip. "Dan zou ik 'm maar snel uitspugen!", zegt de meeuw dan. En zo gezegd zo gedaan en daar is Jona weer! Volgende bladzijde: Jona besluit nu altijd te luisteren naar de Here god (en natuurlijk ook naar zijn papa en mama ;-) en hij gaat naar de grote stad om alle mensen te vertellen dat ze heel stout zijn geweest (zo staat in het boekje). Ze moeten namelijk luisteren naar de Here God en 'sorry zeggen'. Dat doen ze en op de laatste bladzijde zegt de Here God tegen Jona dat hij van alle mensen, alle kinderen en alle dieren houdt! En je ziet dan dat iedereen, incluis Jona heel blij is!

Nou wat denk je? Theologisch verantwoord zo? 

Hoogzwanger

Vandaag ben ik precies 37 weken zwanger. Wat je precies noemt dan, want welgeteld is er de eerste weken van deze berekening nog niets zwangers in je lichaam te ontdekken. En, in tegenstelling tot bij de eerste zwangerschap, kan ik nu met een gerust hart zeggen: "het mag wel komen van mij!". Nu maar hopen dat het kindje daar enig notie van neemt, want met dezelfde moeite loop ik nog 5 weken rond met een toeter van een buik. Want weet je wanneer je pas ècht dik bent? Als je niet meer in je positiekleding past!! En dat overkomt mij op dit moment. Toch schijnt het mee te vallen: 'slechts' 10 extra kilo's hebben zich de afgelopen 37 weken meester van mij gemaakt. Nog dagelijks voltrekt er zich in mijn buik een heuse bokscompetitie: van plaatsing en gewichtsklasse lijkt onze spruit zich dan ook niets aan te trekken. Waarvoor dank namens blaas, bekken, maag en ribben.
Ik had u graag een afbeelding getoond waarop u bovenstaande feiten zelf kon afleiden, maar er zijn meerdere redenen te bedenken waarom dit niet verstandig is... ;-)
Daarom sluit ik af met een stukje kunst dat ik via google tegenkwam onder het trefwoord 'hoogzwanger'. Het is te koop, las ik en voor slechts 80 euro bent u de gelukkige eigenaar. Misschien leuk voor op de vensterbank of in de voortuin?

   

Jong geleerd..

Op tv vernam ik gisteren dat er in Nederland geen spaarvarkens meer uitgedeeld worden door banken vanwege de multiculturele samenleving waarin we leven. Jammer is dat, want zeg nu zelf: zo'n vreemde groene rups is ook niet alles. Voor Jesse maakt dat echter niet uit. Afgelopen week hebben we zijn spaarcentjes netjes bij de bank gebracht. Jong geleerd, oud gedaan - zullen we maar hopen. Sparen is leuk, want in ruil voor je centjes krijg je dan van de bank een kadootje. Wat vroeger in de herfstvakantie de spaarweek was, herinner ik me, is nu vervangen door een kadootje voor je verjaardag. Jesse heeft voor 4 toegangskaarten voor De Naturij gekozen. Vorig jaar was dat een groot succes, dus daar gaan we graag nog eens heen (op kosten van de Rabobank ;-).

In memoriam

Poes is gevonden. Maar wel hartstikke dood...
Arme poes. Aangereden, de dierenarts belde. Opzich fijn te weten dat ze niet zomaar weggelopen is, maar toch vind ik het heel verdrietig.

t Was een eigenaardige poes. Of zijn katten dat altijd? Eentje met een vreemd (maar wel lekker) karakter. Niet zo'n standaard vensterbanken-beest, maar gewoon eentje met pit. Eentje die op z'n tijd met een vogeltje of een muis aan kwam lopen.

Tubbie hield niet echt van mensen. Door ervaring wijs geworden? Vroeger was ze dag en nacht buiten, de laatste jaren wat vaker binnen. Ze sliep in en om huis op de meest vreemde plaatsen:

Met als absolute voorkeursplaats boven op de verwarmingsketel in de bijkeuken. Hoog en droog. Veilig voor als andere katten in de bijkeuken kwamen snuffelen (dankzij kattenluikje wat sindsdien eenzijdig opengezet is) en lekker warm wanneer het buiten koud was. Via de koelkast en de oven sprong ze op de ketel. En toen de koelkast verkocht werd, was het nog een hele toer om in één sprong van de wasmachine op de ketel te komen.
Ze hield van de warme moterkappen van onze auto's. Of de banden als krabpaal.. 's Nachts was ze buiten en 's ochtend vroeg stond ze weer voor de deur kabaal te maken omdat ze honger had. Maar ze was wel netjes opgevoed: voordat ze haar vlees kreeg, gaf ze netjes een poot.

Jesse was helemaal weg van haar. De laatste weken van haar leven heeft ze dan ook veel moeten verduren: al het speelgoed werd met poes gedeeld en niet zelden landde er weer een loopfiets of bal op haar kop. Ze onderging alles gewillig en als het haar teveel werd, zocht ze haar veilige plek op de verwarmingsketel weer op.   

Je kon haar er goed bij hebben. Niks geen last van. Jesse snapt het niet. Waarom staat poes 's ochtends niet voor het raam? Waarom helpt roepen niet?
De brokjes en het water kunnen nu ook weg en dan zal hij het wel langzaam vergeten.

Ik nog even niet. Ik mis haar enorm! Arme Tubbie..

 

Eindelijk met verlof!

Het is eindelijk zover: IK BEN MET VERLOF! YEEEEEEEEEEEEEEEEE!

Het rustig voorbereiden op wat komen gaat, kan nu gaan beginnen. Niets hoeft meer, alles mag. Nou ja, alles.. Wat kun je nog als kamerolifant in een porceleinkast? Met een kleine in je buik die maar blijft oefenen voor kampioen kickboksen? Met een hoofdje wat zich constant in je bekken draait zodat de pijnscheuten door je benen schieten? Nee, ik houd op. Ik mag niet klagen. Ik hoop heerlijk nog even van Jesse te kunnen genieten voordat spruit nr. 2 zich aandient. En mocht het zover zijn: dan zijn we er hier helemaal klaar voor!

Maar tegelijkertijd winnen de tranen het van de vreugde. Ik blijf verdrietig omdat Tubbie nog steeds niet terecht is. Onze poes, zomaar weg: ik kan het gewoon niet geloven. En Jesse snapt er ook al helemaal niets van. Wisten we gewoon maar wat er gebeurd was, dan kan je het afsluiten en verder gaan. Nu hoop ik toch iedere dag weer dat ze zomaar komt aanwandelen...

Jarig geweest

Hallo allemaal,
Gisteren was ik jarig. En zondag hebben we mijn verjaardag al gevierd. Het begon bij mijn papa en mama in het grote bed. Daar kreeg ik mijn eerste kadootje: een boek van Dribbel die ook jarig was! Wel 4 keer hebben we het boek gelezen en toen wilde ik wel beneden gaan kijken. Ik mocht een nieuw shirt aan en beneden hingen in de kamer allemaal slingers en 1 ballon (ballonnen heb je altijd in huis, behalve als je ze nodig hebt.. :-S ) Robert, Marije en Natan waren er en ik heb van hen een mooie Pino gekregen. Het is inmiddels mijn grootste vriend en Pino moet overal mee naar toe. 's Middags kwamen mijn opa's en oma's en nog meer visite. Ik heb heeeeel veel kadootjes gekregen, waaronder een mooie doos duplo, een paraplu, echte nieuwe stoere Puma-schoentjes, badspeeltjes, een autogarage, Nijntje puzzels en nog veel meer. Mama had met oma weer heel lekkere taart gebakken, een limoen-aardbeien-yoghurt taart. Ik mocht een heel stuk zelf opeten met een pandabeer erop!
Maandagochtend werd ik wakker en toen vroeg ik of ik weer jarig was en wat denk je? Dat was nog waar ook! Stiekum kreeg ik nog een kadootje en opa en oma waren er om op mij te passen. Ik kreeg weer een stukje taart, maar dit keer was het chocoladecake-met-kersen-en-kwark-taart en die vond ik eigenlijk niet zo lekker. Er zat geen slagroom op.
Ik was zo moe van al het feest dat ik vanochtend tot 9.45 uur geslapen heb! Vandaag is mijn grote vriend Louis jarig, hij wordt al 12 jaar. Daar gaan we volgend weekend lekker taart eten.
Iedereen bedankt voor de kadootjes, kaartjes, e-cards en berichtjes en vanaf vandaag is mijn motto:

"Ik ben twee, dus zeg ik"... NEE!"

liefs van Jesse

Hoera: Jesse is jarig!

Baby soon to come...

35 weken zwanger. Nog 5 weken te gaan (gemiddeld dan), waarvan nog 1 week aan het werk.

Tijd is een relatief begrip.
5 weken is lang als je dag en nacht op iets zit te wachten. 5 weken is kort als je bedenkt wat je allemaal nog moet of wilt doen. 5 weken is lang als je iedere dag last heb van brandend maagzuur (en chocolade en sinaasappels je favoriete voedingsmiddelen zijn). 5 weken is kort als je bedenkt dat dit de laatste, relatief rustige, weken met z'n drietjes zijn.
We zien het wel. Nog een krappe week en dan kan ik in ieder geval zeggen dat het huis er helemaal klaar voor is. Kamertje af, kraampakket bij de hand, spulletje schoon in de kasten, tas voor het ziekenhuis onder het bed. Dan kan de 'geestelijke voorbereiding' beginnen. Te starten met veel rust en het lezen van het boek 'Veilig Bevallen'.

Dus..  nog eventjes wachten kleintje!

Hulp in de huishouding

Jesse is een kind dat niet zo goed zelf kan spelen, buiten de box dan, maar dat geeft niets. Hij drentelt graag achter zijn papa en mama aan om hen de helpende hand te bieden daar waar nodig. Afwassen bijvoorbeeld, is één van zijn meest favoriete bezigheden. En is er niets om af te wassen, dan kun je altijd nog het aanrecht schrobben (met een nagelborsteltje ;-)

De doos met Duplo is inmiddels vervangen door een stabieler opstapje. Maar dat hij niet altijd kan helpen, ondervond Jesse met kerst en daardoor liep hij vervelende brandwonden op. Gelukkig valt het achteraf gezien erg mee, is meneertje werkelijk waar een bikkel eerste klas (wat pijn betreft) en is ook zijn tweede handje bijna helemaal genezen.
Gisteren hielp hij mama met de was. Daar kun je je niet aan branden, dus dat mag. Helpen ophangen, sorteren, machine vullen, machine legen, knijpers aangeven: taken genoeg. Gisteren was de machine gevuld om te gaan draaien. Mama had wasmiddel toegevoegd, maar Jesse vond dat nog niet genoeg en attendeerde mama op het feit dat het 'uiter bij' moest. Hier ontstond miscommunicatie, want mama kon van die uitspraak niets maken. Jesse hield echter vol, bleef wijzen en mama tilde hem op de wasmachine waarboven het kastje met alle schoonmaakmiddelen hangt. Daar zocht hij zorgvuldig de volgende pot op:

En toen pas begreep ik hem: er moest namelijk SUIKER bij de was!

;-)

Winter Wonderland

Bedankt!

Wat was het een geslaagd feest zaterdag! En wat leuk om alle reacties te lezen van mensen die er net zo over denken. Daarom bij deze dank aan jullie allemaal!
Ik zal geen foto's plaatsen omdat ik weet dat niet iedereen met zijn hoofd op internet wil. En helaas zitten er geen foto's tussen van mijzelf die ik 'mooi' genoeg vind om te plaatsen..

Maar we kunnen er niet omheen. Er is er één die mij het beste kent, dat bleek uit de quiz van afgelopen zaterdag. En dat is... mijn moeder! Maar stiekum hebben we haar uitgesloten van deelname (ik had niet anders verwacht namelijk) en vervolgens streden mijn schoonzusje en vriendin Maaike om een welverdiende prijs. Los van Marije dan, die een goede tweede plaats innam na mijn moeder, maar ja: dan had je maar aanwezig moeten zijn meid! ;-)

Ik heb genoten in ieder geval. Een feest om nog heel wat jaartjes op te teren, want de komende jaren zal de aandacht uitgaan naar de verjaardagen van onze kids. Even geen spetterend slot van de kerstvakantie, gewoon bijkomen van nieuwjaarsdag en dan enkele weken later mag Jesse in het stralend middelpunt staan.

Bedankt hoor!!!!   

4 januari 2009

   

Uitgeteld het nieuwe jaar in...

2009

 

En waar andere kindertjes lekker doorslapen om 12 uur 's nachts, was ons mannetje helemaal van de kaart en heeft tot 4 uur liggen spoken!
Dus een weinig helder begin van 2009 voor deze mama...

Nieuwe kamer

Sinds begin december slaapt Jesse op deze hele mooie nieuwe kamer:

   

Kerst 2008